Deel 1: besmet met de grijze hoekbank

Dit is hoofdstuk 1 van mijn blogverhaal “De grijze hoekbank en een tupperware party”

De grote witte bus rijdt de hoek om en ik sluit de deur. Achter mij verschijnt mijn vriend Mark. “Ik haal even nieuwe pootjes.” Ik sta nog met getuite lipjes, maar hij is de deur al uit. In de woonkamer liggen drie grijze blokken met plastic eromheen. De grijze hoekbank.


Bron foto

Hoe is het ooit zo ver met mij gekomen. Had ik in de winkel al mijn handtekening gezet onder het bestelformulier, lees ik een dag later het artikel in De Speld over hoe cliché en fout een grijze hoekbank is. Een hoekbankepidemie schijnt uitgebroken te zijn. Ik voel het kloppen achter de slapen, het tintelen van de vingers, er klinkt gerommel in mijn maag. Ben ik echt besmet geraakt?

Ik zag alleen maar voordelen in de winkel. Een strakke, ruime bank, waar we beiden lang op kunnen liggen, zonder dat we elkaar bijna de bank afduwen of kramp in de nek krijgen. Hij in een hoek, ik in de ander. Wel wilden we een modern exemplaar, zo’n eentje met een rechte rugleuning en hoge zijleuningen. Eentje die past in onze Vinex-woning uit 2010. Waar je een paar jaar mee vooruit kan, ook als er kinderen komen, onder het mom van: je weet het immers nooit.

Een half uur later rijdt de Audi weer de oprit op. Mijn vriend komt met een zakje van de IKEA binnen. “Ik heb ze!” Hij stroopt zijn mouwen op en schroeft de nieuwe pootjes onder de hoekbank. Niet die glanzende chromen exemplaren, want dat is zo jaren ’80. Nee gewoon stevige grijze poten. In exact dezelfde kleur als de bank. In dezelfde kleur als de muur.

Sinds wanneer ben ik zo’n grijze muis geworden? De bank optillen gaat nog, maar het is vrij lastig de stukken te koppelen. Er zit een soort BH verbinding op het lange stuk, zodat we die aan de hocker kunnen koppelen. Uiteraard heeft Mark moeite om het deel vast te koppelen. Losmaken gaat met één vinger, maar vastmaken – ho maar.

En dan staat hij er, de grote hoekbank van 2 meter en 40 centimeter bij 1 meter en 90 centimeter. Een blok stof, midden in onze kleine woonkamer. Alsof hij arrogant wil zeggen: “Ik ben het middelpunt van alles!” Ik gooi er een paar kussens op en ga voorzichtig liggen. Een uur later word ik pas wakker. De hoekbank heeft mij in slaap gebracht. Midden op de dag! Daar begon het leed dat burgervrouw heet.

About the author

Marleen

View all posts

4 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *