Korte verhalen: niets is wat het lijkt

De stapel fiches werd steeds hoger en de glimlach op Franks gezicht steeds breder. Ik keek naar mijn lange vriend en schudde mijn hoofd opvallend. “Je kunt beter stoppen Frank”, probeerde ik nog een keer. Frank negeerde mij al zeker een half uur. Hij ging helemaal op in het spel. Hij staarde met grote ogen naar het balletje in het roulette spel. “Alweer zwart!” riep Frank en gooide zijn armen in de lucht, het biertje op de rand van de tafel nam hij bijna mee.
Continue reading

Korte verhalen: een pechdag

Haar handen trilden terwijl ze de kassa openmaakte. “Schiet op!” klonk het luid. Ze zag alleen de felblauwe ogen, de rest van het gezicht van de overvaller was bedekt met een zwarte windkraag en een dikke wollen muts. In zijn lage stem meende Myrthe een licht Gronings accent te horen. Continue reading

Korte verhalen: kwetsbaar

“Mevrouw Noordzij, wakker worden!”
Mijn krakende stem lijkt vandaag zachter dan ooit: “Nog een half uurtje.”
“Mevrouw, u wordt altijd om tien over zeven geholpen.” Ik heb m’n ogen amper open, maar de zuster heeft haar armen al om mij heen geslagen en tilt me overeind naar de rand van het bed. Ik kreun als ze mij omhoog helpt in mijn sloffen. “Rustig aan!” roep ik, bozer dan bedoeld. Continue reading

Boekreview: a hologram for the king

Een man die weinig hoop meer heeft in het leven. Een midlifecrisis ligt op de loer als Alan vertrekt naar het Midden-Oosten voor zaken. Van zaken doen komt echter weinig terecht, Alan raakt verstrikt in een strijd met zichzelf en met zijn familie. Bijzondere vriendschappen doen hem nadenken over zijn leven en relaties.
Continue reading

Korte verhalen: verlovingsring met bijsmaak

De eerste schrijfwedstrijd waar ik aan mee deed was Het Cadeau van Schrijverspunt. Helaas was ik geen winnaar, maar ik kreeg een goede beoordeling. Hieronder lees je mijn verhaal!

Haar ogen fonkelen bijna net zo fel als de diamant die ze in Mandy’s gezicht duwt. Ze gilt het haast uit: “Is hij niet prachtig?” Voorbijgangers kijken lachend achterom. Dat doet Mandy beseffen dat ze beter ook kan lachen. Ze spant haar mondhoeken aan en duwt ze met alle kracht omhoog. Ze ziet er eerder uit als een bezeten clown dan als een enthousiaste vriendin. Lisa merkt het niet en blijft maar ratelen over die knoert van een diamant om haar vinger. “Van Max gekregen, het was een verrassing. Hij had zelf al een cadeau gekocht voor mijn verjaardag, ik mocht er geen uitzoeken. Hij nam me mee uit eten bij een van die restaurantjes aan de gracht. Zo romantisch, met twinkelende lichtjes die weerkaatsten in het water.” Lisa neemt een snelle slok van haar wijn en vervolgt: “Maar toch was ik niet vrolijk. Ik bleef vissen naar het cadeau, maar Max wilde niets loslaten. Ik was al bijna négentien uur jarig en nog steeds had ik geen cadeau. Belachelijk toch? Vervolgens vraagt hij ook nog of dit etentje niet voldoende is. Daar werd ik echt boos over. Wat denkt hij wel?”
Continue reading