Lowlands uitgebreid verslag zondag

25/08/2013
by Marleen
5 min read
Add Comment

Precies een week geleden. De tijd gaat te snel. Toen nog genietend van de mooiste artiesten, de vetste optredens en het lekkerste eten. Nu zien hoe het snel donker wordt, de was die nog moet gebeuren en liggend op de bank een filmpje kijken. Heul anders, maar stiekem ook erg fijn  hoor… Hier mijn verslag van Lowlands zondag! 

Jake Bugg
Jake Bugg en Marleen is geen goede combinatie. De vele keren dat ik in de rij heb gestaan om hem te zien, om uiteindelijk slechts 1 hand en 1 muzieknoot te horen. Gelukkig (alhoewel!) was de Alpha op Lowlands behoorlijk leeg bij zijn concert. We konden dus in het tweede vak vooraan staan. Het eerste deel werd een beetje overschaduwd door valszingende dames naast mij. Jake Bugg stond zelfverzekerd op het podium, hij speelt met de grootste gemak – maar zonder glimlach, zoals de andere Britse zangers Miles Kane en Alex Turner. Het tweede deel van de set is een stuk spannender. Met zijn elektrische gitaar krijgen zijn songs meer tempo en meer smoel. De andere – akoestische – songs zijn lief, maar ook wel erg braaf. En dat terwijl Jake’s teksten behoorlijk origineel en stevig zijn. Vooral het nummer ‘Kingpin’ belooft veel goeds voor de toekomst van deze jonge Brit. Jammergenoeg eindigt hij weer met de brave songs, wat het middenstuk het hoogtepunt maakt. Ach, hij had een hoogtepunt. Zijn album heb ik wel gekocht, want de nummers zijn heerlijk, ook de brave akoestische songs. Ik blijf een sucker voor romantische songs.

Bonobo
Bonobo is een bekende naam in de triphop wereld. Met acht albums krijgt hij dan ook met gemak de Grolsch tent vol. Sterker nog, het is zo extreem druk, mensen kunnen met moeite om je heen. Nu vind ik triphop best aangenaam om naar te luisteren, maar alleen tijdens ontspan moment en vlak voor het slapen. Niet met 20.000 lowlanders om je heen. De dromerige songs en de warmte van massa’s mensen om je heen, het werkt bij mij niet ontspannend. Ik vertoon vluchtverdrag en verlaat het optreden dan ook vrij snel.

Fall out boy
Ik ben fan van Fall Out Boy. Ik zag ze voor het eerst in februari 2006. Nu, ruim 7 jaar later staan ze weer voor mijn neus. Nu niet in de Melkweg met 1000 emokids om mij heen, maar in een half gevulde Alpha tent met leeftijdsgenoten (bijna 30ers, snap je). Het is een feest om al die songs weer te horen, verrassend hoeveel liedjes ik nog ken. En de nieuwe nummers worden luid door de massa mee gezongen. Ook de zanger is beter gaan zingen en de mannen – inmiddels, ook zij zijn ouder – zoeken veel interactie met het publiek. Maar zonder oordopjes (altijd +1 bij concerten!) is het geluid flink hard en overstuurt. Sterker nog, zonder oordopjes klinkt het vals, met oordopjes zuiver. Bizar. Nee, goed was het niet, maar wel een leuk feestje. Over 7 jaar weer?

James Blake 
Frustraties. Pratende mensen, rokende mensen en niet geïnteresseerde mensen. Het concert van James blake is een luisterconcert met zijn dromerige elektronische songs, met stevige bas. Achterin was het geluid slecht en met die pratende mensen naast mij, werd het niet veel beter. Langzaam kroop ik naar voren, maar de tent was te vol. Ik hoor geen muziek, alleen de Bas, met hoofdletter B. Dan maar een keer in een kleine zaal James live zien. Van kennissen hoorde ik dat dit optreden van hem briljant was. Helaas heb ik niets te vertellen behalve blablabla. Jammer.

MS MR
Slechts 5 nummers gezien, maar wat voor een nummers. MS MR was een van mijn aanraders voor Lowlands en eentje die de verwachtingen waar heeft gemaakt. Wat een topwijf is die zangeres. Ze zingt goed en geeft echt een show weer, een artiest. Als artiest mag geel haar ook best, als normaal meisje is dat toch vrij…apart. Met het nummer Hurricane heeft MS MR een potentiële hit in handen. Het publiek gaat dan ook hard op dit nummer. En het cdtje werd ook als warme broodjes verkocht. Dat zegt iets in de tijd dat cd’s nauwelijks meer verkocht worden.

Franz Ferdinand
Om heel eerlijk te zijn, ontwijk ik deze band altijd (deze biecht werd zelfs op de NRC liveblog nog genoemd, zo uniek ben ik blijkbaar). De liedjes zijn wel leuk, maar niet ‘bijzonder’. Zo’n dertien in een dozijn bandje. Maar vooruit, ze staan deze keer in de Alpha. Het is mooi weer, dus we kunnen op de heuvel liggen. In de drukte vonden we nog een plekje, maar al gauw lagen we niet meer. De bezoekers waren zo enthousiast. Alle rijen in de tent en honderden mensen op de heuvel stonden te zingen en springen bij de hits ‘Take Me Out’ en ‘Do You Want To’. Wow. Wat een feest. Alsof de band dacht dat ze de afsluiter waren…
Check dit filmpje maar.

The Knife
Dansles van The Knife. Moderne dans, strakke turnpakjes, travestieten. Je kunt je al voorstellen dat dit een bijzonder concert was, door alleen al die drie kenmerken te lezen he? The Knife, you love them or hate them. Het is een show dat ze geven. Ik vergelijk het een beetje met een jaren ’70 rockopera. Bizarre scènes, zeer muzikaal en onmogelijk niet te willen ‘afkijken’. Must see act en dan niet om de muziek, maar om de act.

Nick Cave & The Bad Seeds
Afsluiter van de avond was Nick Cave. Een rasartiest, eentje met tientallen songs, een reputatie waar je u tegen zegt en een connectie met het publiek alsof het een God is. Toch een maar. Nick Cave’s muziek is niet voor iedereen even toegankelijk. Het is erg bombastisch en klassiek. En dan bedoel ik niet klassiek als met violen, maar als in oldskool. Oude rock met veel gevoel, erg zwaar op de maag, erg uitbundig.

Lowlands uitgebreid verslag (zaterdag)

22/08/2013
by Marleen
7 min read
Add Comment

Prachtig weer, vrolijke mensen, lekker eten. De zaterdag was een top dag. En dan was er ook nog goede muziek (dit schrijf ik natuurlijk in totaal willekeurige volgorde).

Schermafbeelding 2013-08-22 om 20.40.12

Twenty One Pilots
Ik begin met een hoogtepuntje. Nee hoogtepunt. De set van Twenty One Pilots. Ik had het er al over in mijn Lowlands voorpret blogs. Dus ik hoopte dat niemand teleurgesteld werd. De tent was tamelijk leeg, er stonden voornamelijk fans (The Lumineers was net afgelopen). Na het openingsnummer – of zeg act, de twee heren droegen gekke bivakmutsen – stroomde de kleine Charlie tent vol (mede door ons harde gejuich). Zanger Tyler Joseph maakte de show samen met het publiek. Het publiek werd een extra bandlid met zang, drums en rap. Daarnaast heb ik genoten van hoe de paar honderd man samen sprongen, dansten en juichten, ja ik ook. Wat een feest! De nummers waren zeer divers, van rap met een stevige beat tot folky met de ukelele. De heren zijn gemaakt om op te treden. Alles op het podium werd betrokken bij het optreden. En midden óp het publiek kunnen staan is ook vrij knap zo vroeg in je carrière. In Amerika is de band al een stuk groter, maar dankzij Lowlands – gesprek van de dag + uitverkochte plaat – gaat het ook hier vast hard. Trouwens, de band moest de set eindigen – het was tijd – maar het publiek heeft nog 10 minuten staan roepen om meer. De presentator moest de mensen letterlijk wegjagen, wat een luid boegeroep opleverde. Ik denk dat het bij Chase and Status nog te horen was en dat is harde muziek…


Geluid een beetje hard, dicht bij de boxen. Bron filmpje is Richard Ridder

Daughter
Nog een show waar ik van begin tot het einde heb genoten. Daughter is een indiefolk band uit Engeland. En als ik er ergens van houd is het wel indiefolk. Ook wel een van de hipstershit-stijlen. Daughter leerde ik eind 2011 kennen, toen ik als Ben Howard verslaafde mijn vriend – eveneens Ben Howard addict – leerde kennen en we non stop alles overnamen wat Ben Howard als aanrader bracht. Zijn favoriet op dat moment? Daughter, samen (met zangeres Elena) zongen ze Black Flies. Nu staat Elena met haar bandleden in de India tent en blijkt Ben echt eerlijk te zijn geweest over haar. Wat een stem, wat een schattig gegiechel. Maar vooral de nummers van Daughter zijn adembenemend. Bijzondere teksten, diepe teksten over alle kanten van het leven, vooral de dingen waar we ons elke dag over verbazen, negatief en positief. Een supersterk optreden, wisseling tussen The XX rustige songs en stevige folksongs.

Nevermind
Toen Nirvana’s album Nevermind uitgebracht werd, was ik 5. Dus nee, bewust heb ik het niet meegemaakt. Maar mijn oude neven draaiden de songs grijs en toen we MTV kregen heb ik ook met veel bewondering naar de stoere mannen van Nirvana gekeken en geluisterd. Op Lowlands speelden Nederlandse artiesten nummers van het album. Verrassingen? The Opposites maakten er echt eigen nummers van, maar ik had nooit verwacht dat Willy zo’n goede grunge stem had! Kensington gaf een goede sound en Ella Bandita en DeWolff bleven het dichts bij het origineel. Maar wat heet origineel. Dit is natuurlijk simpelweg een coveract, een ode aan een band die niet meer bestaat. Ze kunnen nooit het origineel evenaren. En niet elke band was aangenaam om te zien of te horen in deze setting. Moss, nee. Het album met de covers was trouwens het best verkochte album op het festival.

Imagine Dragons
Leuk bandje hoor, de songs zijn makkelijk mee te zingen en erg toegankelijk (lees top 40). Maar live viel het best tegen. De stevige songs en de bekendere hits waren leuk om te horen – vooral omdat het publiek zo enthousiast was, maar de rustige songs waren behoorlijk saai. Het klonk erg als The Script en dat vind ik eigenlijk ook geen leuke band, te weinig vernieuwend en te weinig diversiteit in de songs. Radioactive was trouwens wel een hoogtepunt, als ze op die tour doorgaan, dan wil ik ze nog wel een kans geven. Verrassend genoeg stond de tent vol met mannen (en dat voor een The Script coverband), maar die kwamen alleen voor Radioactive (in het filmpje helemaal achteraan, kijk wat een tof publiek!). Oordeel zelf.

Miles Kane
Ik hou echt van die rauwe Engelse sound, de sound die al sinds Joy Division door het land zweeft. Miles Kane brengt de britpop naar Lowlands. Als frontman van The Rascals en The Last Shadow Puppets (met inderdaad Alex Turner van Arctic Monkeys), heeft hij al veel live ervaring en ook Lowlands ervaring. Met het grootste gemak speelt hij de Bravo tent plat. Wel heeft de set een hoog tempo, als stugge Engelsman hoor je hem niet (veel) praten. Ik vind dat vaak wel prettig, maar sommige mensen vinden dat onpersoonlijk of noemen hem zelfs arrogant. De set was top, dit omdat Miles echt hele goede nummers heeft. Zijn stem heeft ook een constante kwaliteit. Geen poeha, geen extra’s. Maar ‘gewoon’ goed.

The Lumineers
HO, HEY! Eindelijk een optreden waar fans de overhand hebben, overal waren spandoeken. De hit Ho, Hey werd al vrij vroeg in de set gespeeld. 10.000 mensen die tegelijk zingen, kippenvel. De songs van The Lumineers zijn folky, maar neigen bijna naar country. Een echt Amerikaanse sound, dus niet voor iedereen. De songs lijken ook vrij veel op elkaar. Toch is het geen saaie set. Dit omdat de band zelfs in de Alpha het publiek centraal zet. Als ze op een gegeven moment midden in de tent staan – staan ze opeens voor mijn neus – lijkt het bijna alsof ze denken dat ze in een kleine club staan. En zo voelt het ook, lekker fijn dicht op en met elkaar naar muziek luisteren.

Schermafbeelding 2013-08-22 om 20.40.00

Editors
De hoofact van de avond, Editors. Meteen bij de eerste song zeg ik tegen mijn vriend: ik heb ze toch al eens live gezien? Snel bedenk ik mij dat het zelfs al de vierde keer is. En toch geen herinneringen? Nee. Editors is een topband. Echt een band vol rasechte muzikanten en liedjes die staan als een huis. Maar er zitten geen elementen aan de set die echt blijven hangen. Je kent de nummers, maar je zingt ze niet de hele avond lang. Ze spelen de songs, maar het is geen ‘act’. Dit zijn muzikanten die leven voor de muziek. Goede muziek, maar geen unieke uitschieters. Allemaal een 7, geen 10 en geen 2. En ja, die zesjes, die vergeet je vaak. Voldoende, dus die kan je weer vergeten. Oeps.

image-12

Verder nog The Veils gezien, maar slechts een paar nummers. Klonk erg goed, maar ik heb net te weinig kennis van de songs om echt gepakt te worden.
Eindelijk Chase and Status live gezien. Ik heb ze regelmatig van een afstandje bewonderd, maar nooit echt naar een optreden geweest. Nu stond ik daar in de Alpha te springen en dansen. Leuk feest, maar ook niet meer dan dat. Major Lazer daarentegen gaf wel echt meer dan een leuk feest. Die gaven een nieuwe dimensie aan het woord feest. Helaas hebben wij het alleen van een afstand gezien, want die tent was overvol dansenden, glijdende mensen. Al met al een TOP dag! Wat Lowlands vandaag heeft gebracht was fantastisch. Toppers!

Lowlands uitgebreid verslag (vrijdag)

19/08/2013
by Marleen
5 min read
Add Comment

Nou mensen, daar ben ik weer. Maandagmorgen, licht in het koppie, maar klaar voor een dag vol internet en slaap. Mijn 8e (!) editie van Lowlands Paradise zit er weer op. Stinkende kleren en een natte tent wachten op mijn zorgen, maar niet voordat ik jullie heb vertelt over de acts (muziek) die ik heb gezien! Mijn recensie van Lowlands 2013!

Tom Odell
Ik heb een beetje pech met Tom Odell. Eerder dit jaar had ik kaarten voor zijn concert. Maar door een treinvertraging bij Lelystad – waar we vervolgens geen kant meer op konden en dus 2 uur stil stonden – heb ik het concert gemist. Gelukkig was het geluk nu wel aan mijn kant. Het terrein ging vroeg open, we hoefden niet te wachten en stonden dus al snel in het eerste vak van het hoofdpodium Alpha. Tom is een topzanger en zijn liedjes zijn bloedmooi. De set was dan ook om van te genieten. Maar eerlijk als ik ben: het begin was goed, maar het midden was erg saai. Tempo ging omlaag en de scherpe teksten werden ingewisseld met zoetsappige liefdesverklaringen. Gelukkig wist Tom zich bij de laatste drie nummers weer helemaal te herstellen en speelde hij de piano haast kapot met enthousiasme. Blij toe. Meteen cd’tje gekocht uiteraard.

image

The Staves
Bij Lima stonden drie Engelse engeltjes prachtige liedjes te spelen. Toch niet zo saai als ik vooraf had verwacht. Ze zingen loepzuiver en de samenzang is buitengewoon goed, maar de songs zijn niet allemaal even bijzonder. Leuk om even bij te lunchen…

James McCartney
“Ja, hij wiens naam niet genoemd mag worden, nou ja hij is er dus bij vandaag. Ik zag hem backstage lopen en dacht: hij is het! Maar goed, we zijn hier niet voor ‘hem’ uiteraard, maar voor die andere: James McCartney”, aldus de presentator (irritante vent trouwens…) in Charlie. Hij heeft het in dit stukje over de vader van James, SIR PAUL MCCARTNEY. Ook wel: Mr Beatles himself. Hij was er dus, deze muziekheld. Maar we stonden er voor zijn zoon, kijken wat hij kan met alleen him, himself en zijn gitaar. Nou, als singersongwriter niets te klagen, goede stem en top nummers. Geen nummers met hitmateriaal, die zijn vader steevast schreef. En de set miste nog iets. James was het meest chagrijnige, verwende ventje dat ik ooit op een podium zag staan. Ik vond de muziek erg fijn deze vrijdag, maar zijn boze hoofd en ‘i don’t care about all of you’ attitude brachten wel een domper op de set. Een beetje interactie was ook fijn geweest. Geen ster, maar ‘zoon van’. Duidelijk.

image-13

Tame Impala
Bij de Alpha is het druk. In de grote tent spelen de grootste namen van dit festival en aan weerzijden zijn heuvels waar je heerlijk op kan liggen. Bij het concert van Tame Impala is de heuvel een ideale plek. De psychedelische sound, brengt je meteen naar de wereld van strand- en zand (lees woestijn) feesten. De act is bijzonder, een harde galm, veel kunstige melodielijnen. Het is voor de getrainde luisteraar een pretje, maar voor anderen iets te moeilijk voor op de vrijdagmiddag.


Bron filmpje its211me3

Band of Horses
Slechts vier nummers gezien, maar eindelijk vier nummers gezien! Deze band wist ik altijd te missen. Gelukkig nog een kans op Lowlands 2013. En wat voor een, strakke set, overduidelijk rasmuzikanten. Vier nummers hoogwaardige kwaliteit. Altijd fijn.

Schermafbeelding 2013-08-19 om 13.56.13
Bron foto Instagram Schirmbeck

Petite Noir
Regen, gadver. We halen poncho’s en gooien het programma om (je kunt geen tent meer in, want een drukte). In de X-Ray is het droog en warm. Heel warm. Ik sta tussen flirtende dronken mannen, terwijl op het podium Petite Noir een goede set neer zet. Stevige elektronische songs, een dromerige sound, maar scheurende gitaar. Het is dansbaar en diepgaand tegelijk. Topact terwijl de regen van de keet afstroomt.

Nine Inch Nails
Om de regenbuien te negeren, sluiten we ons op in de bioscoop Echo (daarover later meer). Maar net voor het optreden van Nine Inch Nails verlaten we de tent voor het concert in de Alpha. Ik heb ze al een keer eerder gezien – het is vast een slecht teken dat ik dit niet meer wist! – maar dat was overdag op Lowlands. De avondsetting lijkt zich beter te lenen voor de band. Met maar liefst zeven studioalbums met zekerheid een grote naam. Toch zegt Nine Inch Nails (ook wel NIN) niet iedereen wat. Het is niet de meest toegankelijke muziek. Het is duister, rauw, met elektronische klanken gemengd met harde gitaren. Met gave visuals en sterke lampen (voornamelijk rood en blauw, dus erg passend bij het donkere van de band), is de set meer dan een aaneenschakeling van hits. Het is hard, maar melodieus. Het is zien, horen, proeven en voelen. Het is Nine Inch Nails met alles wat ze hebben. Een act die je gezien moet hebben of het nou jouw kop van thee is of niet. Gewoon om te ervaren. Nine Inch Nails is een act die je moet ervaren. (ps hieronder een filmpje, geluid in de tent was toch een stuk beter, klonk ook een stuk zuiverder haha).

Lowlands voorpret (deel 2)

13/08/2013
by Marleen
3 min read
1 Comment

Mijn eerste Lowlands blog liet mijn halve twitter timeline los op mijn blog. Leuk! Maar dan moet je natuurlijk ook snel met een tweede komen. Nou, ik heb nog genoeg tips hoor! En nog maar 2 nachtjes slapen (drie officieel). Hebben we al Lowlands stress? Ik wel!

Petite Noir
Wat een schitterende donkere en rauwe stem. En dan van zweverige electro als basis. Uniek en heel erg 2013.

Peace
Muziekjournalisten zijn dol op Peace. Sterker nog, in hun ogen is de band al weer ‘uit’. Maar ik heb ze nog niet live gezien en vast de meeste van jullie ook niet. Peace is zomers, maar donker, sixties, maar in 2013, Brits met een wereldse ondertoon. Must See, zeker weten.

MMOTHS
Hoewel ik niet alle muziek van hem (MMOTHS = de Ierse Jack) even leuk vind, is de single Summer toch wel een van mijn favorieten van de laatste tijd. Dromerige elektronische muziek met een relaxte vibe. Maar hij gaat nog groeien, want Jack is nog maar 20. Een belofte.
http://youtu.be/9mhti79fAl4

Miles Kane
Hoewel hij 27 jaar is, toch al een zeer ervaren muzikant. Als frontman van The Last Shadow Puppets heeft hij op flink wat grote festivals gestaan. Inmiddels heeft Miles 2 albums en 3 EP’s en mag hij Lowlands voor de tweede keer bezoeken. Met zijn rauwe stem, goede gitaarlijnen en een hele stapel Britse invloeden. Miles Kane is een headliner, must see!

Little Green Cars
Soms heb ik het gevoel in de verkeerde eeuw te zijn geboren. Ik had dolgraag tiener willen zijn in de jaren 60 en 70. Gelukkig blijft die muziek tijdloos. Little Green Cars geeft ook een eigentijdse draai aan psychedelische klanken en flowerpop. Soms net wat rauwer, soms uberzacht, maar bovenal: zeer aangenaam!

The Knife
Nog zo’n liefde van de muziekjournalisten. The Knife is raar, bizar bijna, verrassend en erg uniek. Vernieuwend in een tijd van talentenshows. Een act waarvan je zegt: love it or hate it. Ik wil in ieder geval een paar songs live zien, om te zien in welke groep ik hoor.

Kate Boy
Eigenlijk hoor je weinig over Kate Boy (1 Kate, 3 boys). Wellicht omdat ze nog maar sinds dit jaar aan de weg timmeren. Om met slechts één EP al op Lowlands te staan, is al vrij knap. Maar wat een EP brengt dit Australisch/Zweeds stel ook! Heerlijke electronische songs met veel girlpowerr.

Lowlands voorpret!

12/08/2013
by Marleen
3 min read
2 Comments

Whooo, bijna lowlands. Hoewel ik stiekem een beetje opzie tegen de zware tassen, het wachten, de dronken mensen die over je tent heen kotsen, de geldzak die leegraakt en de pisstank, blijft lowlands daadwerkelijk een Paradise!

Maar waarom Marleen, waarom is het zo leuk? Door de leuke mensen, de ruime hoeveelheid muziek, de diversiteit aan acts, de combinatie met dans, theater en literatuur, het eten, het weer, de humor. Ik ben een Lowlander. Graag wil ik mijn must-sees voor Lowlands dit jaar delen. En dan niet de acts die ik al heb gezien (dat is zo’n 50%), maar juist de acts die mij interessant lijken. Het kan vriezen, het kan dooien, we wachten het af!

Ik ben bang dat deze lijst erg lang wordt en gezien ik ook nog moet pakken en slapen, hier een ‘eerste’ lijst! Enjoy!

The Veils
Me love indie, me love Great Britain. The Veils krijgt zalen als Tivoli en Melkweg met gemak vol met hun lieve, maar uitbundige en melodische songs. Gek dat ik deze band nog niet live heb gezien. It’s about time.

Unknow Mortal Orchestra
Alsof je een musical uit de jaren 70 opzet. En daar houd ik van (Tommy, Hair, Jesus Christ Superstar).

Twenty One Pilots
Zo klinkt Eminem in 2013. Jamie T in een nieuw jasje. Een nieuwe rapstijl, hedendaagse melodieën, teksten over het leven in deze tijd met refreinen uit de boyband tijdperk (de laatste dan).

Tom Odell
Wie kent hem niet, maar door valende NS treinen en grote hoeveelheid belangrijke mensen, nooit live gezien. Nog een poging!

TOKiMONSTA
Japans? Nee, ‘gewoon’ Amerikaans. Ik heb een zwak voor vrouwelijke electronische artiesten. Tokimonsta brengt in ieder geval al een heerlijk nummer met ‘Go With It’. Ritmisch, hoewel het rustig blijft. Melodisch, maar geen ‘hoempapa’. Eerlijke muziek passend op Lowlands 2013.

The Staves
Ik dacht dat 2012 het jaar van de lieve zangers en zangeressen was, maar 2013 gaat minstens zo hard. The Staves zijn drie Engelse zusjes met loepzuivere stemmen. Voor liefhebbers van het zitten in het gras met een bloem in het haar.

Sam Amidon
Singer-songwriters, ik hou er van. Ik hou van persoonlijke liedjes met de begeleiding van stem en gitaar, geen poeha. Sam Amidon brengt Lowlands weer een nieuwe lading gevoelige, maar sterke songs. Een stem met verschillende laagjes. En zijn krulletjes maken het allemaal nog meer passend. Like.

MS MR
Bizarre clips en stevige beats. Niet voor mensen met zwakke magen, maar ik hou van powerbabes. Droompop, triphop, electronische zwoele zomerpop, noem het wat je wilt, maar lekker is het wel!

Welke act kijk jij het meest naar uit?

Recente publicaties

07/06/2013
by Marleen
3 min read
Add Comment

Ik ben vrijwillig muziekjournalist. Als je iets gratis wilt doen, kan je heel veel doen. Ik ben verslaafd aan muziek. Ik wil het altijd en overal. En ga dolgraag naar concerten en festivals. Maar net als zoveel van jullie is mijn geldzak niet oneindig. Daarom ben ik blij dat ik dankzij mijn schrijfskills (schrijven is mijn nummer 1 passie!) gratis naar concerten mag. Zolang ik er maar over schrijf (en ik betaal zelf mijn treinkaartjes, maar dat terzijde). Waar ben ik geweest de afgelopen maanden?

Mumford & Sonds
30 maart was ik voor het eerst in Ziggo Dome. Wow! Wat een gebouw! Prachtig met die lichten buiten en binnen heel ruim opgezet. De hallen zijn ruim en hebben hoge plafonds en lange ramen. Ik hou van moderne designs. Ook waren er veel eettentjes. De zaal is ook goed opgebouwd, hij voelt niet veel groter dan zeg maar Heineken Music Hall. Ergens voelt hij zelfs kleiner. Dit doordat de tribunes aan drie zijden van het podium zitten en twee laags zijn. De vloer is dus redelijk klein gebleven. Vandaag zag ik Mumford & Sons. Voor de 3e keer. En dit vond ik er van
Mumford & Sons @ Festivalinfo

Kodaline
Onlangs heb ik Kodaline geinterviewd, die van het hitje ‘All I Want’. Dit zoetsappige nummer past perfect bij de Ierse heren. Ze zijn nog zo nieuw in het vak en daardoor komen ze een tikkeltje onzeker over. Hoewel het misschien niet erg professioneel overkomt, vind ik het best schattig. De mannen waren heel gezellig om mee te praten, dus ik ben tevreden over dit interview.
Wil je meer lezen?
Kodaline @ Fileuner

Slagsmålsklubben
Deze Zweden wilde ik al jaren zien! En niet alleen omdat ik ook fan ben van Maskinen (Zweedse rapduo en een van hun in deze band zat/zit/soms is), maar ook omdat hun 8bit muziek redelijk uniek is. Het is dansbaar, maar heeft niet perse de makkelijke baslijnen om op te bewegen. Alles is electronisch. Het concert begon erg laat, dus kon niet alles zien, maar ik heb wel degelijk een mening hierover.
Slagsmålsklubben @ Festivalinfo

Bastille
Ik ben vast niet de enige hier die ontzettend, maar dan ook ontzettend, fan is van Bastille. Mijn vriend en ik zagen ze voor het eerst op de Eurosonic woensdag. En de volgende dag gingen we meteen weer, zo goed vonden we ze! We wisten meteen al dat de single Pompeii hit materiaal was, dus die heb ik overal lopen promoten. Ik was dan ook blij dat ik naar het eerste echte, volledige concert van Bastille dit jaar in Nederland mocht. En het werd een avond met een gouden randje.
Bastille @ Festivalinfo

Asaf Avidan
Last but not least. Op 6 mei vertrok ik met mijn vriend naar Asaf Avidan. Hij is dol op de bijzondere stem van de Israëliër. Ik kende slechts een paar nummers, maar dat is niet erg want het merendeel van de bezoekers deze avond in Utrecht, kende slechts 1 nummer. De hit. En dat is zelfs een remix waar Asaf Avidan zelf niet eens zoveel mee heeft. Werd het dan wel een gezellige avond of is Asaf niet meer dan een eendagsvlieg?
Asaf Avidan @ Tivoli