De grijze hoekbank en een tupperware party | Proloog

Een jaar geleden vertrok ik van een klein huisje in Zwolle, midden tussen de drugsdealers, hardcore draaiende, pistoolschietende, op de stoep barbequende en met glas gooiende buren, naar een vinex wijk. Een paar weken later vertelde ik op Twitter over mijn leven als ‘burgertrut’. Ik vertelde over de vinexwijk, over de albert heijn vol kleine kinderen, over mijn bezoek aan de huishoudbeurs en de grijze hoekbank.

Maar hoewel ik nogal enthousiast praatte over mijn leven,  vatte bijna iedereen het woord burgertrut op als belediging. Alsof burgertrut synoniem stond voor iemand die precies deed wat ‘het land’ van haar verwacht. Toen ik vroeg wat volgens hen burgerlijk was, zeiden ze: iemand die trouwt, twee kinderen krijgt, in een rijtjeshuis woont, elke dag klaar zit met thee en koekjes als haar kinderen thuiskomen, in het weekend gaat fietsen met haar man op matching gazelle fietsen en met Gaastra jassen aan.

Maar…wacht even… wat is daar erg aan? Wat als iemand daar gelukkig van wordt? Wat als ik in de vinexwijk, liggend op die grijze hoek bank veel gelukkiger ben dan ooit? Ben ik dan burgerlijk?

Wat is burgerlijk? Ik heb er lang over nagedacht en kwam tot de conclusie dat ik moet gaan schrijven over burgertuttigheid.  Een komisch verhaal. Deels autobiografisch, maar vooral een verhaal boordevol cliché’s en sarcasme. De komende weken verschijnt er elke week een hoofdstuk. Hope you like it!

About the author

Marleen

View all posts