Nou mensen, daar ben ik weer. Maandagmorgen, licht in het koppie, maar klaar voor een dag vol internet en slaap. Mijn 8e (!) editie van Lowlands Paradise zit er weer op. Stinkende kleren en een natte tent wachten op mijn zorgen, maar niet voordat ik jullie heb vertelt over de acts (muziek) die ik heb gezien! Mijn recensie van Lowlands 2013!
Tom Odell
Ik heb een beetje pech met Tom Odell. Eerder dit jaar had ik kaarten voor zijn concert. Maar door een treinvertraging bij Lelystad – waar we vervolgens geen kant meer op konden en dus 2 uur stil stonden – heb ik het concert gemist. Gelukkig was het geluk nu wel aan mijn kant. Het terrein ging vroeg open, we hoefden niet te wachten en stonden dus al snel in het eerste vak van het hoofdpodium Alpha. Tom is een topzanger en zijn liedjes zijn bloedmooi. De set was dan ook om van te genieten. Maar eerlijk als ik ben: het begin was goed, maar het midden was erg saai. Tempo ging omlaag en de scherpe teksten werden ingewisseld met zoetsappige liefdesverklaringen. Gelukkig wist Tom zich bij de laatste drie nummers weer helemaal te herstellen en speelde hij de piano haast kapot met enthousiasme. Blij toe. Meteen cd’tje gekocht uiteraard.
The Staves
Bij Lima stonden drie Engelse engeltjes prachtige liedjes te spelen. Toch niet zo saai als ik vooraf had verwacht. Ze zingen loepzuiver en de samenzang is buitengewoon goed, maar de songs zijn niet allemaal even bijzonder. Leuk om even bij te lunchen…
James McCartney
“Ja, hij wiens naam niet genoemd mag worden, nou ja hij is er dus bij vandaag. Ik zag hem backstage lopen en dacht: hij is het! Maar goed, we zijn hier niet voor ‘hem’ uiteraard, maar voor die andere: James McCartney”, aldus de presentator (irritante vent trouwens…) in Charlie. Hij heeft het in dit stukje over de vader van James, SIR PAUL MCCARTNEY. Ook wel: Mr Beatles himself. Hij was er dus, deze muziekheld. Maar we stonden er voor zijn zoon, kijken wat hij kan met alleen him, himself en zijn gitaar. Nou, als singersongwriter niets te klagen, goede stem en top nummers. Geen nummers met hitmateriaal, die zijn vader steevast schreef. En de set miste nog iets. James was het meest chagrijnige, verwende ventje dat ik ooit op een podium zag staan. Ik vond de muziek erg fijn deze vrijdag, maar zijn boze hoofd en ‘i don’t care about all of you’ attitude brachten wel een domper op de set. Een beetje interactie was ook fijn geweest. Geen ster, maar ‘zoon van’. Duidelijk.
Tame Impala
Bij de Alpha is het druk. In de grote tent spelen de grootste namen van dit festival en aan weerzijden zijn heuvels waar je heerlijk op kan liggen. Bij het concert van Tame Impala is de heuvel een ideale plek. De psychedelische sound, brengt je meteen naar de wereld van strand- en zand (lees woestijn) feesten. De act is bijzonder, een harde galm, veel kunstige melodielijnen. Het is voor de getrainde luisteraar een pretje, maar voor anderen iets te moeilijk voor op de vrijdagmiddag.
Bron filmpje its211me3
Band of Horses
Slechts vier nummers gezien, maar eindelijk vier nummers gezien! Deze band wist ik altijd te missen. Gelukkig nog een kans op Lowlands 2013. En wat voor een, strakke set, overduidelijk rasmuzikanten. Vier nummers hoogwaardige kwaliteit. Altijd fijn.
Bron foto Instagram Schirmbeck
Petite Noir
Regen, gadver. We halen poncho’s en gooien het programma om (je kunt geen tent meer in, want een drukte). In de X-Ray is het droog en warm. Heel warm. Ik sta tussen flirtende dronken mannen, terwijl op het podium Petite Noir een goede set neer zet. Stevige elektronische songs, een dromerige sound, maar scheurende gitaar. Het is dansbaar en diepgaand tegelijk. Topact terwijl de regen van de keet afstroomt.
Nine Inch Nails
Om de regenbuien te negeren, sluiten we ons op in de bioscoop Echo (daarover later meer). Maar net voor het optreden van Nine Inch Nails verlaten we de tent voor het concert in de Alpha. Ik heb ze al een keer eerder gezien – het is vast een slecht teken dat ik dit niet meer wist! – maar dat was overdag op Lowlands. De avondsetting lijkt zich beter te lenen voor de band. Met maar liefst zeven studioalbums met zekerheid een grote naam. Toch zegt Nine Inch Nails (ook wel NIN) niet iedereen wat. Het is niet de meest toegankelijke muziek. Het is duister, rauw, met elektronische klanken gemengd met harde gitaren. Met gave visuals en sterke lampen (voornamelijk rood en blauw, dus erg passend bij het donkere van de band), is de set meer dan een aaneenschakeling van hits. Het is hard, maar melodieus. Het is zien, horen, proeven en voelen. Het is Nine Inch Nails met alles wat ze hebben. Een act die je gezien moet hebben of het nou jouw kop van thee is of niet. Gewoon om te ervaren. Nine Inch Nails is een act die je moet ervaren. (ps hieronder een filmpje, geluid in de tent was toch een stuk beter, klonk ook een stuk zuiverder haha).
